Zie Ons verhaal

#056 Jordy's zinvolle bijdrage

het verhaal van Joannekes patiënten is een verhaal over Jordy’s beeldvorming

Jordy van Zandwijk fungeert als aanjager van technologische innovatie. Bouwen zijn collega’s een MRI-scanner waar mensen rechtop in kunnen, dan bedenkt hij daar uiteenlopende nieuwe toepassingen bij. Om die vervolgens bij de ziekenhuizen en medische centra onder de aandacht te brengen. Als psychiater en onderzoeker is Joanneke Van der Nagel bijzonder geïnteresseerd in hoe technologie de behandeling van patiënten in de verslavingszorg kan verbeteren. Waarom hebben deze twee elkaar eigenlijk niet eerder ontmoet?

Klik voor de Engelse versie

Maandag 29 november 2021 

Meerwaarde voor het hele land

Joanneke: ‘Hoi Jordy, wat fijn dat ik je mag interviewen. Je komt uit De Krim, las ik, een klein dorp in Overijssel. Zelf woon ik ook in een dorp, inclusief lidmaatschap van lokale verenigingen en deelname aan dorpsfeesten – wil je als non-native een beetje ingeburgerd raken, dan hoort dat er immers bij. Nu vroeg ik mij af: kon jij als dorpeling een beetje aarden in Enschede?’

Jordy: ‘Wat een leuke binnenkomer. Ik ben geboren en getogen in De Krim inderdaad. Ik woon al een tijdje in een dorp verderop, maar kom er nog een paar keer per week. Bij mijn ouders, familie, vrienden en bij de voetbalclub. Ik speel in het eerste elftal van DKB, de Krimse Boys.
Enschede is een leuke stad en ik heb er een fijne studententijd gehad, maar in het dorp ben ik het beste op mijn plek. Ik houd van de rust en de ruimte, van het gefluit van vogels als ik wakker word, van het ons-kent-ons-sfeertje en de dorpsfeesten. Gelukkig ervaar ik iets daarvan ook op de campus: alles op één locatie bij elkaar in plaats van verspreid over de stad, de weilanden met koeien om de hoek, de gemoedelijke sfeer. Je kunt met iedereen een gesprek aanknopen, niemand blaast hoog van de toren. Ontmoetingen met collega-UT’ers die ik nog niet ken, zijn altijd leuk, nooit spannend. Niet voor niets ben ik na mijn studie en promotie blijven plakken.’

Joanneke: ‘People first, inclusiviteit en ‘we maken de samenleving sterker’ zijn belangrijke thema’s in de UT-visie. Wat merken de mensen in De Krim hiervan, denk je? Wat is onze meerwaarde voor hen?’

Jordy: ‘Hm, interessante en relevante vraag. Kijk ik naar mijn eigen vakgebied, dan zie ik dat de innovaties die wij doen in beeldvormingstechnieken als eerste beschikbaar zijn voor de medische centra en ziekenhuizen in de grote steden. Pas als ze daar ingeburgerd zijn, stromen ze af naar de kleinere plaatsen en streekziekenhuizen. Dat is nu eenmaal hoe het gaat – een kwestie van expertise, capaciteit en financiering – maar ondertussen maken toch al veel mensen in dorpen als De Krim gebruik van medische technologie die aan de UT ontwikkeld of doorontwikkeld is. Denk aan sensoren en wearables om bijvoorbeeld iemands hartritme of bloedsuikerspiegel te meten en monitoren. Onze meerwaarde heeft dus een flink bereik, in het hele land.’

“Veel mensen in dorpen als De Krim maken al gebruik van medische technologie die aan de UT ontwikkeld of doorontwikkeld is”
Jordy van Zandwijk

Joanneke: ‘Vat ik het goed samen als ik zeg dat jouw collega’s de nieuwe oplossingen bouwen en dat jij de mogelijkheden ervan onderzoekt om vervolgens een brug te slaan naar de klinische domeinen die daarvan kunnen profiteren?’

Jordy: ‘Klopt helemaal.’

Joanneke: ‘Geef eens een concreet voorbeeld van een innovatie uit jullie koker.’

Jordy: ‘Dan denk ik meteen aan de staande MRI-scanner. De innovatie daarvan zit ‘m erin dat we een groot deel van onze tijd rechtop doorbrengen, terwijl MRI-scans tot voor kort alleen in liggende positie gemaakt werden. Je kunt je voorstellen dat je op een ‘staande scan’ van patiënten met rug- of knieklachten veel beter kunt zien wat de fysieke belasting is van de rug of knie. Voor de gynaecologie is verticaal scannen interessant voor het in beeld brengen van bijvoorbeeld bekkenbodemverzakkingen. En ook voor de beeldvorming van bloedvaten, mijn eigen expertise, is het een waardevolle nieuwe optie. Bloedvaten kunnen uitzetten of juist kleiner worden als je mensen rechtop zet, en het bloed neemt een andere route door de aderen dan wanneer mensen liggen. Zo willen we aan verticale scans onder meer aflezen of stents die door de chirurg zijn ingebracht om vaatvernauwing tegen te gaan, aan het verzakken zijn.’

Joanneke: ‘Heel interessant! En jaloersmakend ook wel. Op de huisartsgeneeskunde na is de psychiatrie namelijk het grootste medische specialisme. En ik zou dolgraag meer gebruik willen maken van technologische innovaties in de behandeling van psychiatrische aandoeningen. Toch heb ik nog nooit met een TG’er (technische geneeskunde, red.) samengewerkt. Hoe kan dat nou toch?’

Jordy: ‘Ik denk dat het beeld bestaat dat bij jouw vakgebied weinig technologie komt kijken. Of misschien zien mensen iets te snel taferelen voor zich als in ‘One flew over the cuckoo’s nest’. In die film staat elektroshocktherapie er niet bepaald florissant op. Maar als je het mij vraagt, is er van alles mogelijk. Waar zit jij zelf aan te denken?’

“Ik denk dat het beeld bestaat dat bij psychiatrie weinig technologie komt kijken. Maar als je het mij vraagt, is er van alles mogelijk”
Jordy van Zandwijk

Joanneke: ‘Behalve aan de UT werk ik bij Tactus, een instelling voor verslavingszorg. De drang van
mensen naar middelengebruik is in feite een pathologische verstoring van het beloningssysteem – geen kwestie van ‘zwak vlees’, maar een medische aandoening dus. Die lust kunnen we beïnvloeden met medicatie, maar bijvoorbeeld ook met deep brain stimulation, door elektrische signalen af te geven in de hersenen. Maar ik denk dat ik een kleine aardverschuiving veroorzaak als ik ineens allerlei computers en toebehoren ons centrum in loods. We zijn er niet op toegerust. Het ontbreekt ons aan zicht op wat er allemaal mogelijk is en aan een netwerk van mensen zoals jij om ons op gang te helpen en te begeleiden. Komt dat nog goed, denk je?’

Jordy: ‘Ja. En dit klinkt misschien wat flauw, maar je moet gewoon ergens beginnen. Contacten leggen, een netwerk opbouwen. Zo zijn wij zelf ook ooit begonnen. Met als resultaat dat we nu van heel wat klinieken mooie opdrachten, interessante vragen en stageplekken voor onze studenten krijgen. Dit interview kan voor ons een goede start zijn. Laten wij er een keer voor gaan zitten om samen na te denken over mogelijke technologische toepassingen voor de diagnose en behandeling van jouw patiënten.’

“Het ontbreekt ons aan mensen als jij, Jordy, om ons op gang te helpen en te begeleiden”
Joanneke van der Nagel

Joanneke: ‘Super! Ik wil zo graag een paar flinke stappen zetten op dit vlak.’

Jordy: ‘Leuk dat dit interview ons hierbij op weg geholpen heeft. Dit onderstreept voor mij eens te meer hoe belangrijk het is om met anderen in contact te komen, ervaringen en ideeën uit te wisselen. Niet alleen met collega’s trouwens. Ook met mensen in de straat, in het dorp, in de kleedkamer bij het voetbal. In gesprek met anderen word je steeds gedwongen om met andere ogen te kijken naar wat je doet en je te blijven afvragen: Waar ben ik mee bezig? Lever ik een zinvolle bijdrage?

Joanneke: ‘Absoluut! Een mooie afsluiter als je het mij vraagt.’

Jordy: ‘Dankjewel, Joanneke. Enne, tot binnenkort!’

JOANNEKE VAN DER NAGEL (1974) 

is als onderzoeker verbonden aan de vakgroep Human Media Interaction van de faculteit Electrical Engineering, Mathematics and Computer Science (EEMCS). Haar aandacht gaat uit naar het toegankelijk maken van technologische innovaties in de zorg, waaronder virtual reality, voor de meest kwetsbare doelgroepen. Behalve aan de UT werkt ze als psychiater bij zorgorganisatie Aveleijn en bij Tactus verslavingszorg. Bij Tactus leidt ze het Centrum Verslaving & Licht verstandelijke beperking. Joanneke studeerde geneeskunde en wijsbegeerte, behaalde haar registratie als klinisch epidemioloog en deed promotieonderzoek naar middelengebruik en -misbruik door mensen met een verstandelijke beperking. Ze maakt zich hard voor inclusieve gezondheidszorg, zowel op het gebied van eHealth-toepassingen als voor inclusieve onderzoeksstrategieën. Haar streven is het opzetten van een wetenschappelijk centrum en een onderwijsminor voor inclusief onderzoek bij de UT. 

Jordy van Zandwijk (1991)

is UT-alumnus. Hij studeerde Technical Medicine, Medical Imaging & Interventions (kortweg technische geneeskunde, TG) in Enschede. Daarna ging hij als PhD en docent aan de slag bij het Experimental Centre for Technical Medicine (ECTM) van de UT. Jordy doet onderzoek naar de toepassing van MRI-beeldvorming en specifieker: naar de beeldvorming van bloedvaten. Vandaar ook zijn aanstelling als TG’er bij het specialisme vaatchirurgie van het Medisch Spectrum Twente. Sinds september 2021 is hij trackmanager van de masterrichting Medical Imaging & Interventions bij de opleiding Technische Geneeskunde.