Het begon als een spontane uitdaging met vrienden. Sporten was altijd een hobby geweest, van turnen tot zaalvoetbal tot atletiek, en aanleg had Gidon ook. “Maar ik had nooit op hoog niveau gesport. Met vrienden hadden we het er eens over: met welke sport zou je het ook op late leeftijd nog tot een nationaal niveau kunnen schoppen? We kwamen uit op sporten als boogschieten, curling – waar overigens twee vrienden het nog aardig ver hebben geschopt – en dus skeleton.”
Bij een try-out viel Gidon op en werd hij benaderd door de bond. “De try-out bestond uit allerlei fysieke testen: 30 meter sprint, verspringen, maar ook een krachtoefening zoals een power clean. Ik bleek aanleg te hebben, al had ik echt niet het ideale bobsleegewicht en zag mijn sprint er belabberd uit. Toch was ik, ondanks mijn techniek, bijzonder snel en dat maakte indruk. Ik kwam een ronde verder en zo begon ik met trainen.”
Op dat punt had Gidon trouwens nog nooit een bobslee van binnen gezien. “Voordat je daadwerkelijk de baan op gaat, moet je eerst een lang trainingstraject doorlopen in Nederland. Je weet dan natuurlijk nog niet goed waar je voor traint, maar inmiddels had ik me uitgebreid verdiept in de sport en dacht alleen: dit is echt een machtige sport.”
Techniek
Die eerste keer op de baan volgde een paar maanden later. “Heel simpel gezegd: je krijgt een slee en je gaat gewoon. De kunst is dan om heel relaxed te blijven: als je te veel doet, gaat het fout. Vergelijk het met een zak zand en een steen: een zak zand komt gemakkelijk naar beneden, een steen stuitert alle kanten op.”
De winst zit ’m juist in de sprint, vertelt Gidon. “En daar had ik van nature wel iets mee. Ik was snel, maar mijn techniek was slecht. Vaak stromen mensen in met een topsportachtergrond zoals atletiek. Dave Wesselink en Timme Koster uit het team zijn bijvoorbeeld begonnen als hordeloper en Timme is daarin Nederlands kampioen geweest. Ik kwam daar als student tussen, zonder topsportverleden. Ik moest dus echt aan de slag met mijn techniek.”
Pionieren
Vanaf dat moment begon het echte werk. Trainen, testen, opnieuw trainen. En dat allemaal naast zijn studie Biomedical Engineering aan de Universiteit Twente. “Ik wist helemaal niet dat er topsportregelingen bestonden,” zegt hij. “Achteraf had ik daar graag gebruik van gemaakt. Maar skeleton en bobslee zijn zo onbekend in Nederland dat je veel zelf moet uitzoeken. Je bent een beetje aan het pionieren.”
Dat pionieren betekende ook: zelf sponsors zoeken, zelf trainingskampen regelen, zelf plannen maken. “We hadden geen grote bond achter ons. Dus je moet creatief zijn. Zelf mensen benaderen, uitleggen wat de sport inhoudt. Dat ondernemende, dat heb ik wel geleerd tijdens mijn studietijd. In de studievereniging, in commissies… je leert initiatief nemen, dingen organiseren, mensen meekrijgen. Dat heeft me enorm geholpen.”
Zo ging hij bijvoorbeeld in zijn skeletontenue bij bedrijven langs, op zoek naar sponsors. “Als al die belletjes niets opleveren, moet je wel iets. Vroeger was ik verlegen en had ik dat nooit gedaan, maar met een ondernemende mentaliteit kom je ver.”
Precisie: op het werk & de baan
Die combinatie van initiatief, doorzettingsvermogen en atletisch talent bracht hem uiteindelijk tot het hoogste niveau. Eerst in het skeleton, later in het bobsleeën, waar hij werd geselecteerd voor TeamNL. “Het is een bijzondere combinatie: topsport en werken als biomedisch ingenieur. Maar het gaat eigenlijk best goed samen. In de topsport moet je analytisch zijn, gestructureerd, en dat sluit heel goed aan bij mijn werk.”
In zijn werk als biomedisch ingenieur onderzoekt Gidon hoe kankercellen reageren op medicijnen in zogeheten organs‑on‑a‑chip: kleine chips waarin een stukje van een orgaan wordt nagebootst. “We gebruiken die chips om te testen hoe medicijnen zich verspreiden en wat dat met de cellen doet,” legt hij uit. “Hoe ze bewegen, hoe ze groeien, hoe ze veranderen als je de omstandigheden aanpast.” Het is microschaalonderzoek dat draait om precisie en geduld. “Je werkt met hele kleine hoeveelheden, dus je moet heel precies meten en analyseren.”
Dat analytisch vermogen neemt hij vanzelf mee de sport in. Hij meet zijn starts, vergelijkt runs en experimenteert met kleine aanpassingen in techniek of materiaal. “Ik wil begrijpen waarom iets werkt. Dat zit in mijn werk, maar ook in het bobsleeën. Je bent continu aan het testen en finetunen.”
De Olympische droom
En nu? Nu is hij de reserve voor het Nederlandse bobsleeteam bij de Olympische Spelen. Een plek waar hij trots op is, maar die ook spanning met zich meebrengt. “Je traint alsof je gaat starten, maar je weet dat je misschien niet in de slee stapt.” Toch is het een reëel scenario dat Gidon alsnog wordt opgeroepen. “Bobslee is een blessuregevoelige sport, dus het zou zomaar kunnen. En hoewel ik er stiekem natuurlijk zelf graag zou staan, gun ik het mijn ploeggenoten net zo hard. Je hoopt dat het niet nodig is.”
