Van student tot scheikundedocent: “Het draait niet alleen om het overdragen van kennis.”

Buffelen, genieten en volwassen worden. Oké, dat zijn er vier, haha!

Ik zie mijn studententijd als een periode van groei, waarin ik veel meer zelfvertrouwen kreeg. Ik ging op kamers, leerde zelf keuzes maken en ontdekte wat ik belangrijk vond. Samen met studiegenoten heb ik zelfs een studievereniging opgezet en commissiewerk gedaan. Al die ervaringen maakten dat ik zelfstandiger werd en meer verantwoordelijkheid durfde te nemen.

Dat idee kwam al in me op tijdens mijn middelbareschooltijd. Mijn moeder werkte als technisch onderwijsassistent (TOA) in het middelbaar onderwijs, dat heeft me wel geïnspireerd, denk ik. Ik begon na het behalen van mij havodiploma met de academische pabo. En hoewel ik de opleiding leuk vond, had ik ook veel last van faalangst en stress, dus ik besloot te stoppen met deze studie.

Via een vriendin kwam ik terecht bij Biologie en Medisch Laboratoriumonderzoek aan Saxion Hogeschool in Enschede. Ik heb biologie en scheikunde altijd al interessante vakken gevonden, dus het was een passende keuze. De opleiding beviel inhoudelijk heel goed, maar tijdens de stages realiseerde ik me dat ik niet gemaakt ben voor werk in een laboratorium. Het routinematige werk - het telkens herhalen van experimenten om iets te bewijzen - past niet bij mij. Ik merkte dat ik enthousiaster werd van het uitleggen aan anderen dan van zelf onderzoek doen.

Inderdaad! Ik koos ervoor om een minor te volgen waarmee ik een bevoegdheid voor volwasseneneducatie behaalde. Zo kon ik lesgeven aan verpleegkundestudenten op het mbo. Daar haalde ik enorm veel plezier uit, dus ik besloot door te studeren en de master Educatie in de Bètawetenschappen te volgen aan de Universiteit Twente.

Veel mensen combineren de master met een vakinhoudelijke master aan de UT, zoals Chemical Science & Engineering, maar ik wist dat ik het onderwijs in wilde, dus ik hield het bij deze master. Dan heb je één vakinhoudelijk jaar, scheikunde in mijn geval, en één didactisch jaar. Voor ik in kon stromen moest ik trouwens nog wel een pre-master doen, maar ook daarin kreeg ik vanwege mijn achtergrond bepaalde vrijstellingen. Daar denkt de opleiding overigens goed over mee, dus je kunt altijd eens contact leggen bij twijfels over toelaatbaarheid.

Dat docent zijn niet alleen draait om het overdragen van kennis, maar juist ook om het creëren van een veilige omgeving voor leerlingen, waar ze zich gezien en begeleid voelen. Leerlingen zitten vaak niet in je les omdat ze enthousiast zijn over het vak, maar omdat het nu eenmaal moet. Juist daarom is het belangrijk om oog te hebben voor de persoon achter de leerling. Dat heb ik ook ervaren in de begeleiding binnen de master: mijn didactici waren heel betrokken, eerlijk en stimulerend, en gaven me het inzicht hoe waardevol reflectie en persoonlijke begeleiding zijn.

Dat het niet erg is als een les niet perfect is. In mijn eerste jaar wilde ik altijd alles tot in de puntjes voorbereiden, tot mijn teamleider me een keer de opdracht gaf om de voorbereiding eens volledig te laten vallen en zien wat er zou gebeuren. Wat bleek? De leerlingen werkten zelfstandig en de les liep helemaal prima.

Probeer het uit! Loop eens een dagje mee om het te ervaren en te ontdekken of je er plezier uit haalt. Bovendien: wees niet bang om op latere leeftijd in te stromen. Ik denk dat je er zelfs voordeel uit haalt. Ik zie wel eens stagiaires die net van de havo komen en meteen voor klassen met pubers komen te staan, en dat kan echt wel pittig zijn. Werk- en levenservaring kunnen er juist voor zorgen dat je steviger in je schoenen staat.