Van student tot onderzoeker: “Ik onderzoek de herkomst van microplastics en hoe we ze kunnen verminderen.”

Een deep dive in nanotechnologie.

Ik heb veel geleerd over de nanowereld, die de basis vormt voor veel moderne technologie. Zo heb ik in het MESA+ Nanolab geleerd hoe lithografie werkt: het proces waarmee we microscopische structuren op siliciumwafers maken. Door laag voor laag complexe patronen op een siliciumwafer te bouwen, kunnen we chips produceren. Onder begeleiding heb ik zelf delen van dit proces mogen uitvoeren.

Ook heb ik veel geleerd over elektronenmicroscopie, wat nu een groot deel van mijn werk is. Deze microscopen gebruiken een bundel elektronen om het oppervlak van een sample in beeld te brengen, waardoor ik structuren kan zien en analyseren die met een gewone lichtmicroscoop onzichtbaar blijven.

Als bijbaantje gaf ik rondleidingen door het MESA+ Nanolab aan scholieren en professionals die geïnteresseerd waren in de mogelijkheden van het lab. Geen enkele rondleiding was hetzelfde, en het was tof om mensen rond te leiden en hun vragen te beantwoorden.

Ik onderzoek microplastics. Hoe ontstaan ze? Waar komen ze vandaan, en waar komen ze terecht? En welke effecten heeft dat? Ik kijk ook naar manieren om de vorming en uitstoot van microplastics in het milieu te verminderen. Ik ben momenteel bijvoorbeeld betrokken bij een project dat onderzoekt hoeveel microplastics er ontstaan tijdens het recyclen van plastic. Daarvoor doe ik allerlei metingen bij een plasticrecyclefabriek.

Ik ben ook veel in het lab te vinden, waar ik werk met scanning-elektronenmicroscopie (SEM). Met de elektronenmicroscopie kan ik microplastics heel gedetailleerd bestuderen. Mijn werk bestaat daarnaast uit het analyseren van de data die ik verzamel tijdens mijn onderzoek en het samenvatten van de resultaten in rapporten.

Toen ik een baan zocht, wilde ik graag werken met nano- en microdeeltjes en bijdragen aan een beter milieu. In mijn huidige werk kan ik dit perfect combineren. Daarnaast werk ik in een leuk team en bespreken we regelmatig samen onze resultaten. En wanneer iemand een vraag heeft over microplastics, kan ik direct in mijn onderzoek duiken. Dat vind ik het allerleukste aan mijn werk.

Mijn ervaring met elektronenmicroscopen. De kennis over hoe ze werken en waarvoor ik ze kan gebruiken is van onschatbare waarde geweest, net als de vakken over materiaalkunde. Daar heb ik geleerd hoe materialen, zoals kristallen, zich op nanoschaal gedragen en hoe hun eigenschappen kunnen veranderen. Die kennis komt goed van pas bij het analyseren van microplastics en het begrijpen hoe deze na verloop van tijd afbreken.

Ik heb veel geleerd over hoe een grote organisatie zoals TNO werkt. Denk aan alle meetings, samenwerkingen en de communicatie met mensen binnen en buiten TNO. En natuurlijk is ook mijn kennis over microplastics gegroeid.

Het belangrijkste vind ik om te blijven groeien: als wetenschapper, maar wellicht in de toekomst ook als projectmanager. Momenteel ligt mijn focus op microplastics, wat ik erg leuk vind. Maar ik houd mijn ogen ook open voor andere onderzoeksgebieden. Denk aan circulaire elektronica, waarbij de focus ligt op het duurzaam recyclen van elektronica via elektrochemie.

Na je afstuderen weet je misschien nog niet precies wat voor baan je wilt, omdat nanotechnologie zo'n breed vakgebied is. Daarom is het belangrijk om te ontdekken wat jij belangrijk vindt, en die interesses te gebruiken als zoektermen. In mijn geval waren die zoektermen 'nanodeeltjes' en 'milieu-impact'. Laat daarnaast het idee dat je eerste baan meteen je droombaan moet zijn los: je moet ergens beginnen, en alle ervaringen zijn waardevol om te bepalen in welke richting je je verder wilt ontwikkelen.