Biologie

de ziekte van parkinson


Inleiding

De ziekte van Parkinson werd voor het eerst beschreven in 1817 door de arts James Parkinson. Tegenwoordig is de ziekte van Parkinson de tweede meest voorkomende neurodegeneratieve aandoening na de ziekte van Alzheimer. De diagnose is echter nog steeds gebaseerd op een groot aantal subjectieve meetmethoden.

Ontstaan, symptomen en behandeling 

De ziekte ontstaat als gevolg van het afsterven van zenuwcellen (neurodegeneratie) in de substantia nigra. De substantia nigra (‘zwarte substantie') is een pigmenthoudende kern in de middenhersenen. Eén van de functies van de zenuwcellen in de substantia nigra is de productie van de stof dopamine. Dopamine fungeert als neurotransmitter en is met name van belang in de aansturing van beweging. De hoofdsymptomen die hiermee samengaan zijn: 
- Rigiditeit: stijfheid van de spieren 
- Bradykinesia: vertraagd beweegpatroon 
- Rusttremor: trillen van bepaalde ledematen in rust 
- Voorovergebogen houding en een starre gezichtsuitdrukking. 
De ziekte van Parkinson kan tot op heden niet worden genezen. Wel kunnen de symptomen worden verminderd door het gebruik van het medicijn levodopa. Levodopa is een stof die in de hersenen wordt omgezet in dopamine en daarmee het tekort aanvult.

Diagnose

De diagnose voor de ziekte van Parkinson wordt gesteld op basis van het neurologische onderzoek dat de arts verricht. Het ziektestadium wordt onder andere bepaald door de mate van rigiditeit. De arts bepaalt de mate van rigiditeit door het bewegen van de ledematen en de stijfheid die hij daarbij voelt op een schaal aan te geven. Een veel gebruikte schaal hiervoor is de UPDRS schaal. De betrouwbaarheid van het bepalen van de rigiditeit kan echter sterk worden vergroot indien er meer objectieve methoden worden ontwikkeld.

Objectiviteit

Zo wordt er onderzoek gedaan naar het meten van rigiditeit met behulp van het EMG of met behulp van kracht sensoren die op de ledematen worden aangebracht. Op de universiteit Twente wordt daarnaast onderzoek gedaan naar het meten van rigiditeit met behulp van een zogenaamd robotsysteem (de Wristalyzer). Je legt hierbij je arm in een soort steun, waarna vervolgens je pols door het robotsysteem heen en weer wordt bewogen. Tijdens deze beweging meet de apparatuur de weerstand in het polsgewricht. De mate van weerstand kan vervolgens worden gebruikt als maat voor rigiditeit.

onderzoeksvragen

Ziekte van Parkinson
Hoe ontstaat de ziekte van Parkinson?

Symptomen
Wat zijn de symptomen van de ziekte van Parkinson?

Diagnose
Hoe wordt de diagnose voor de ziekte van Parkinson gesteld?

Rigiditeit

Hoe kan het meten van rigiditeit worden geobjectiveerd?