Het Ottoline en Siem Visser-Stokhuijzenfonds is ingesteld op basis van het legaat van mevrouw Ottoline Visser-Stokhuijzen (Alphen aan de Rijn, 1929 – Delden, 2023) en wordt door het Universiteitsfonds Twente opgedragen aan haar en haar echtgenoot Siem Visser (Oss, 1929 – Delden, 2013).
In de jaren zeventig keren Ottoline en Siem, na lange tijd in het buitenland – van de Caraïben en Canada tot het Verre Oosten – terug naar Nederland en vestigen zich in Twente. Siem werkt in de weg- en waterbouw, terwijl Ottoline, zodra zich de kans voordoet, lesgeeft als onderwijzeres. Hun ervaringen maken migratie tot een belangrijk thema voor Ottoline. Zij weet hoe bepalend het is om je welkom te voelen in een andere cultuur en gelooft dat kennis en begrip daarbij het verschil maken. Het is dan ook niet vreemd dat onderwijs en wetenschap haar bijzondere aandacht hebben. Ze volgt het nieuws op de voet en maakt zich zorgen over hoe mensen in Nederland uit elkaar dreigen te groeien. Wetenschap ziet zij als een kracht die juist kan verbinden.
Ottoline erft een aandelenpakket van uitgeverij Samsom – opgericht door haar overgrootvader en later opgegaan in Wolters Kluwer. De aandelen verkoopt zij nooit. Voor haar voelt rijkdom meer als een verantwoordelijkheid dan als een voorrecht: “Het voelt nooit normaal om vermogend te zijn.” Ze wil haar vermogen inzetten voor het algemeen belang: “Ik heb het gekregen, dan wil ik er ook iets goeds mee doen. En geef ik het door.”
Met de ‘warme hand’ geeft ze al tijdens haar leven aan het Universiteitsfonds Twente. Ze steunt onder meer onderzoek in het Waterlab naar het filteren van medicijnresten uit water, onderzoek naar het voorkomen en behandelen van zuurstoftekort in de hersenen, en het Kipaji Fonds, dat studiebeurzen verstrekt aan studenten uit ontwikkelingslanden. Zo groeit er een warme band met de Universiteit Twente. Jaarlijks bezoekt ze de campus, spreekt met onderzoekers en blijft betrokken – zonder poespas: “Het geld is niet van mij, ik heb het gekregen.”
In haar testament schenkt Ottoline vier Nederlandse universiteiten – Tilburg University, Vrije Universiteit Amsterdam, Wageningen University & Research en de Universiteit Twente – elk €2,5 miljoen. De bijdrage aan de UT, via het Universiteitsfonds Twente, wordt ondergebracht in een fonds op naam. In lijn met haar wens wordt het vermogen niet in één keer besteed, maar duurzaam beheerd. Het rendement komt blijvend ten goede aan onderwijs en onderzoek.
Zo leeft de nalatenschap van Ottoline en Siem Visser-Stokhuijzen voort in de ontwikkeling van nieuwe generaties studenten en onderzoekers – precies zoals Ottoline het bedoeld heeft.