Contractmanagers verduurzamen stap voor stap

Waar duurzaamheid altijd al als een rode draad door de contracten heen liep, zien Anouk en Wendy dat er steeds meer stappen gezet worden. “Zo zit ik meer dan de helft van de tijd letterlijk met mijn neus in het afval”, lacht Wendy. “Een van onze doelstellingen is namelijk dat de campus in 2030 afvalvrij moet zijn, wat neerkomt op 10,5kg restafval per persoon, per jaar. Erg ambitieus. Daarom zijn we blij met ons nieuwe partnerschap met Renewi: zij zijn wekelijks op de campus aanwezig en gezamenlijk doen we onderzoek. Welk afval is er, waar komt het vandaan, wat is het gedrag van studenten en medewerkers? MAAS, Asito en Appél doen hierin actief mee."

En niet zonder succes. “Binnen anderhalf jaar hebben we het restafval in Carré van 60% naar 29% kunnen brengen”, zegt Wendy trots. “We hopen de geleerde lessen over te brengen op andere locaties, om zo een sneeuwbaleffect te creëren."

^{Fotografie: Annabel Jeuring. Links Wendy}

Anouk is verantwoordelijk voor de catering, waar ook zij merkt dat duurzaamheid een steeds grotere rol begint te spelen. “We doen ons best om er voor iedereen te zijn. Lastig, want als het om eten en drinken gaat zijn er heel veel verschillende wensen en het ligt veelal gevoelig. We proberen binnen de kaders van het huidige contract samen met Appél en MAAS te kijken wat we kunnen verduurzamen. Zo zijn de lunches die besteld worden via de banqueting nu standaard vegetarisch. Bij een warme kantinemaaltijd kun je kiezen tussen een vegan of dierlijke optie. En ook in andere aspecten verduurzamen we. Denk aan de verpakkingen, afvalscheiding, het verbieden van plastic wegwerpbekers”, legt ze uit.

Verder is Anouk nu al bezig met het nieuwe cateringcontract, wat in 2028 in zal gaan. “We inventariseren nu met behulp van Saxion-studenten wat de UT wil. We zijn in gesprek met interne klanten, wat vinden zij belangrijk? Maar ook kijken we bij andere universiteiten en hogescholen. Wat doen zij en wat kunnen wij daarvan leren? En wat is ambitieus, maar toch haalbaar? Met al die informatie schrijven we uiteindelijk samen met de afdeling inkoop een aanbesteding uit. Een contract duurt 8 tot 10 jaar, dus we moeten daarin genoeg kunnen meebewegen.”

^{Fotografie: Annabel Jeuring. Rechts Anouk}

Het past bij de werkwijze van Anouk en Wendy. “We gaan graag overeenkomsten voor langere tijd aan. En dat is echt niet alleen eenrichtingsverkeer. Contractanten mogen ook wat van de UT verwachten. We willen voorkomen dat we alleen controleren of de afspraken worden nagekomen: het liefst bereiken we wat moois door écht naar elkaar te luisteren en samen te werken”, vertelt Anouk.

Kennisdeling is hierin erg belangrijk. “Regelmatig doen we een ‘rondje langs de velden’, waarin we andere contractmanagers van universiteiten en hogescholen spreken om kennis te delen”, legt Wendy uit.

Anouk: “We hoeven hierin het wiel niet altijd opnieuw uit te vinden. Samen met de gemeente Enschede, Saxion en het MST vormen we een regionale samenwerking, waarin we van elkaar leren. Als UT zijn we bijvoorbeeld een voorbeeld voor het Saxion als het gaat om afval scheiden!”

“Intern willen we ook graag met elkaar één richting op. We beginnen bij de collega’s die al enthousiast zijn, zodat zij anderen daarin kunnen meenemen. Mooi om te zien dat sommige collega’s inmiddels echte afval-ambassadeurs zijn geworden,” vertelt Wendy.

Ook op persoonlijk vlak merken Anouk en Wendy een omslag in denken als het gaat om duurzaamheid. “Als ik in mijn vrije tijd ergens naar binnenloop, zijn mijn eerste gedachtes wel altijd: hoe zit het hier met de schoonmaak? En hoe scheiden ze hier afval?”, lacht Anouk. “Je kijkt altijd vanuit dat oogpunt. Verder is mijn nieuwe huis ook duurzaam gebouwd en voorzien van zonnepanelen en een warmtepomp. Als ik wat over heb, breng ik het naar de kringloop, de weggeefhoek of ik verkoop het op Vinted. Ik gooi niet zomaar meer van alles weg.”

“Herkenbaar”, lacht Wendy. “En sinds ik me bezig houd met het afvalcontract, ben ik daar thuis ook veel bewuster mee bezig. Ik heb jonge kinderen, die ik wel probeer te leren welk afval in welke bak hoort.”

Hoe zien Anouk en Wendy de toekomst voor zich? “Het nieuwe cateringcontract krijgt langzaamaan vorm en Wendy is erg druk met het afvalcontract: 2026 zal in het teken staan van campagne voeren. Het duurzaamheidsvraagstuk blijft volop in ontwikkeling. En dat is precies wat het werk zo leuk maakt: er gebeurt altijd iets.”

“Ook kijken we al met een schuin oog naar de grotere ambitie van de UT, een circulaire campus in 2050. Wat kunnen we daarin nu al doen? We merken dat steeds meer mensen meedoen. Faculteiten ruilen onderling meubilair, mensen denken kritischer na over wat echt nodig is. Als we elkaar blijven helpen, komen we steeds een stap verder! “We hoeven ons in ieder geval niet te vervelen”, sluiten de twee enthousiast af.

^{Fotografie: Annabel Jeuring. Links Wendy, rechts Anouk}

In Shaping2030, de strategie van de Universiteit Twente, is duurzaamheid een belangrijk speerpunt. De UT werkt niet alleen aan duurzame oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken, en wil daarnaast het goede voorbeeld geven door een duurzame organisatie te worden. Om dit te bereiken moeten de ambities uit Shaping2030 in de praktijk worden gebracht. Dagelijks werken veel leden van de UT-gemeenschap hard aan het vertalen van de duurzaamheidsdoelstellingen naar ons werk op de campus - het transformeren van de manier waarop we werken, leren, reizen, bouwen en meer. In deze serie nodigen we hen uit om te praten over wat hen drijft, welke rol duurzaamheid speelt in hun werk, en wat ze graag zouden willen bereiken aan onze universiteit.

Meer weten over duurzaamheid op de UT? Kijk op utwente.nl/duurzaamheid.