Samenvatting

Vraagstelling:

Een verkennende studie is uitgevoerd naar de effecten van Adaptive Cruise Control (ACC) op de doorstroming van het verkeer op de hoofdrijbaan van een Nederlandse autosnelweg, bij een verstoring, veroorzaakt door vanaf een toerit invoegend verkeer.

Werkwijze:

Voor het onderzoeken van de effecten van ACC is gebruik gemaakt van het microscopisch verkeersmodel MIXIC. Om verkeer komend vanaf een toerit te kunnen simuleren in dit model is een nieuw ontwikkeld toerit-invoegmodel geïmplementeerd. Met het uitgebreide model MIXIC is verkeer op een tweestrooks hoofdrijbaan en een enkelstrooks invoeging in een tiental varianten gesimuleerd: een referentievariant zonder ACC en een negental varianten met ACC. Deze varianten met ACC verschillen in de penetratiegraad van ACC (5%, 20% en 50%) en de ACC volgtijd (0.7, 1.0 en 1.4 s). Voor elke variant zijn tien stochastisch onafhankelijke simulaties gedraaid. De resultaten hiervan zijn vervolgens door middel van variantie-analyse geanalyseerd.

Resultaten:

De gesimuleerde invoeging verslechtert daadwerkelijk de doorstroming van het verkeer op de hoofdrijbaan. ACC leidt niet tot een verbetering van de doorstroming rond een invoeging. Bij een ACC volgtijd van 1.4 s ontstaat vanaf een penetratiegraad van 20% zelfs een verslechtering van de doorstroming. Dit uit zich in een verlaging van de gemiddelde snelheid variërend van 1% bij een penetratiegraad van 20% tot ruim 4% bij een penetratiegraad van 50%. Een volgtijd van 0.7 s leidt bij een penetratiegraad van 50% tot een sterke aantasting van de doorstroming. Dit manifesteert zich ter hoogte van en net na de invoeging door een verhoging van het aantal voertuigen in schokgolf met respectievelijk 55% en 50%. Ook indirect kan dit van grote invloed zijn op de doorstroming aangezien het te verwachten valt dat ook de ongevallenkans en daarmee het aantal files zal toenemen.

Conclusie:

Het is niet verstandig om op de middellange (20% ACC) en lange termijn (50% ACC) voertuigen uit te rusten met ACC systemen die een mogelijke instelvolgtijd van 1.4 s hebben. Op de lange termijn geldt dit ook voor een instelvolgtijd van 0.7 s. Aanbevolen wordt om nader onderzoek te doen naar de effecten van geavanceerdere vormen van ACC, die bepaalde situaties (bijvoorbeeld invoegers) kunnen herkennen en daardoor ook beter hierop kunnen reageren en anticiperen.