Taizé: Zingen, bidden en stilte delen

Ze is een die hard Taizéganger. Al vijftien keer maakte ze de reis naar de christelijke oecumenische kloostergemeenschap in het gelijknamige Franse dorp. Ze kent de diensten, liederen en rituelen. Daarom organiseert student onderwijskunde Lisa Schmidt eens per maand Taizé-vieringen in de Vrijhof, in samenwerking met het UT-studentenpastoraat. ‘Iedereen kan binnenlopen en meedoen.’

‘Kijk’, zegt de goedlachse Lisa Schmidt (22). ‘Dit is het symbool van Taizé.’ Door haar vingers glijdt een keramieken kruisje dat aan een kettinkje om haar nek hangt. ‘Het is niet een echt kruis zoals we dat kennen uit het katholicisme. De vorm is minder strak en het symboliseert ook een vredesduif, het teken van de Heilige Geest.’ Het kruis is alleen te koop in de plaats Taizé en geldt daarom als herkenningsteken. ‘Als iemand het draagt, weet je dat die daar is geweest. Een gesprekje is dan zo aangeknoopt.’

Taizé ligt in Bourgondië. Het dorp heeft een klooster waar zo’n honderd broeders leven. ‘De basis is christelijk oecumenisch’, aldus Schmidt. ‘Alle christelijke religies, tradities en rituelen worden erin opgenomen. Van Russisch orthodox tot protestant. Een belangrijk aspect is het internationale karakter. De voertaal is Engels, maar er zijn ook diensten in andere talen.’ Schmidt vertelt dat de gemeenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog vorm kreeg toen de broeders vluchtelingen opvingen in de grote kerk van het dorp. ‘Na de oorlog openden zij hun kloosterdeuren steeds meer voor anderen. Tegenwoordig nodigen de broeders jongeren uit om samen met hen een week het kloosterleven te delen.’ De ervaringsdeskundige weet dat er in de zomer, het hoogseizoen, zo’n zesduizend jongeren in de leeftijd van 17 tot 35 naar Taizé komen. Ze komen hun dagen door met bidden, zingen en Bijbelstudies. En in stilte. Schmidt: ‘Drie maal daags is er een dienst waarin ook telkens tien minuten stilte genomen wordt. Stilte delen met duizenden anderen, knus naast elkaar op de grond, is een geniale ervaring. Er ontstaat een gevoel van saamhorigheid en je creëert tijd om na te denken.’

De UT-studente was drie toen ze voor het eerst in Taizé kwam. ‘Mijn ouders sleurden me mee. Zij waren toen de jongeren van nu. Vanaf mijn zestiende ga ik met vrienden. Soms wil ik er rust vinden en bijtanken. Een andere keer heb ik gewoon zin om mensen uit de hele wereld te ontmoeten.’ Taizé is volgens haar big business geworden. ‘Er is een camping aangelegd en je kunt overnachten in sleeping dorms: gezellig met z’n tienen op een kamer. Bussen rijden vanuit heel Europa af en aan.’ Niet zo gek, volgens Schmidt. ‘Het Onze Vader bidden in verschillende talen is geniaal!’ Na de diensten is er tijd om te eten, te werken of om te ontspannen. ‘In Taizé helpt iedereen elkaar. Iedereen doet wel iets. Zonder morren. Afwassen, eten opscheppen, klussen, schoonmaken. Dat hoort nu eenmaal bij het kloosterleven.’

’s Morgens zijn er ook Bijbelstudies. ‘In kleine groepjes discussieer je over teksten. De achterliggende gedachte is vooral het ontmoeten van mensen en het leren van elkaar. We leven allemaal op deze aarde, maar iedereen heeft een andere achtergrond. Als je dat snapt, blijf je niet in je eigen kleine wereldje leven. Je blik wordt verruimd.’

Volgens Schmidt willen de broeders graag dat je iets meeneemt naar huis na een weekje kloosterleven. Voor haar is dat het organiseren van Taizé-vieringen op de UT. ‘De laatste keer waren we met 27 deelnemers. Best goed hè?’

Tot slot zegt ze dat de broeders van Taizé tijdens Oud & Nieuw dit jaar in Rotterdam zijn. ‘Ze verwachten twintigduizend jongeren in Ahoy. Dus wie eens wat anders wil doen dan vuurwerk afsteken, kan zich aansluiten.’

Langskomen kan ook bij de Taizé-vieringen op de elke eerste woensdagavond van de maand in kamer 324 van de Vrijhof. Bron: UT Nieuws, Sandra Pool