De meesten kennen hem als de man die negen jaar het NOS-Journaal presenteerde. Maar Philip Freriks koestert ook een grote liefde voor Parijs, waar hij als correspondent woonde en waarover hij verscheidene boeken schreef. Zo ook `de Meridiaan van Parijs', met daarin een hoofdrol voor astronoom Francois Arago (1786 tot 1853), naamgever van de Twentse studievereniging voor technische natuurkunde die deze week haar veertigjarig bestaan viert en Freriks op 30 november uitnodigde voor een lezing over Arago.

Zo'n zestig leden van Arago woonden de lezing bij, die Freriks begon met de mededeling dat hij de naam van Arago liever op z'n Frans uitspreekt `en niet zoals jullie dat op z'n Nederlands gewend zijn, want dat krijg ik niet zo goed mijn strot uit'. Freriks sprak met passie over het leven van Arago, avonturier in hart en nieren. `Arago vertrok op z'n twintigste naar Spanje, om zich bezig te houden met het nameten van de meridiaan van Parijs, waar zijn voorganger Delambre al mee begonnen was. Na zijn metingen werd hij twee keer gevangen genomen, maar wist steeds te ontsnappen. Bij zijn uiteindelijke terugkomst in Frankrijk, waar niemand nog verwachtte hem terug te zien, werd hij ontvangen als een held. Sven Kramer is er niets bij'.

Na zijn avontuur werd Arago docent en raakte al gauw geliefd bij studenten. `Dit had te maken met het feit dat hij lesgaf volgens de intelligente barometer: aan het begin van elk college keek hij de zaal rond op zoek naar degene met het domste gezicht van allemaal. Daar sprak hij dan het gehele college tegen, en op het moment dat het domme gezicht bedenkelijk keek en het niet meer kon volgen, begon hij zijn verhaal opnieuw. Een uitstekende methode, docenten van nu kunnen daar wellicht een voorbeeld aan nemen'.